త్రిత్వము తర్వాతి 23వ ఆదివారం

ప్రవక్తయైన యెషయా "ఆలకించుడి, రాజు నీతినిబట్టి రాజ్యపరిపాలన చేయును అధికారులు న్యాయమునుబట్టి యేలుదురు" (యెషయా 32:1) అని ప్రకటిస్తున్నాడు. అన్యాయమైన నాయకత్వం కారణంగా అనేకమంది ప్రజలు బాధలు అనుభవిస్తున్న సమాజానికి యెషయా ఈ సందేశాన్ని అందించాడు. సంపద, పలుకుబడి, అధికారం కలిగినవారు అన్ని రకాల ప్రత్యేక సౌకర్యాలను అనుభవిస్తుండగా, సామాన్య ప్రజలు మాత్రం తమకు కనీస భద్రత, న్యాయం లభించాలని పోరాడాల్సిన పరిస్థితి ఉండేది. ఈ నేపథ్యాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకొని, యెషయా ఒక భిన్నమైన పరిపాలకుని గురించి వివరిస్తున్నాడు. అలాంటి పరిపాలకుడు గాలివానకు ఆశ్రయంలా, తుఫానుకు రక్షణలాగా, ఎండిన నేలలో నీటి ప్రవాహంలా, దప్పిగొన్న భూమిలో పెద్ద బండరాయి నీడలాగా ఉంటాడని చెబుతున్నాడు. నాయకత్వం గురించి ఎంత అద్భుతమైన వర్ణన ఇది! మంచి నాయకుడు ప్రజల జీవితాల్లో తుఫానులా మారకూడదు; వారికి ఆశ్రయంగా నిలవాలి. పాలకుడు ప్రజల్లో భయాన్ని సృష్టించకూడదు; వారికి భద్రతను కల్పించాలి. నాయకుడు బలహీనుల నిస్సహాయతను తన స్వార్థానికి ఉపయోగించుకోకూడదు; అణగారినవారిని, అభద్రతలో ఉన్నవారిని కాపాడాలి.

మార్టిన్ లూథర్ క్రైస్తవులు రెండు రాజ్యాలలో లేదా దేవుని పరిపాలనకు సంబంధించిన రెండు విధానాలలో జీవిస్తారని బోధించాడు. సువార్త ద్వారా దేవుడు మనుషుల్లో విశ్వాసాన్ని కలిగించి, వారి హృదయాలను నూతనపరుస్తాడు. అదే సమయంలో పౌర ప్రభుత్వ వ్యవస్థలు, చట్టాలు, సంస్థల ద్వారా సమాజంలో క్రమాన్ని కాపాడటానికి, ప్రజలకు రక్షణ కల్పించడానికి దేవుడు పనిచేస్తాడు. అయితే, రాజకీయ అధికారం ఎలాంటి నైతిక బాధ్యత లేకుండా వ్యవహరించవచ్చని లూథర్ ఎప్పుడూ బోధించలేదు. అధికారం కలిగినవారికి తమ పొరుగువారికి మరియు తోటి మనుషులకు సేవ చేయవలసిన బాధ్యత ఉంది. బైబిల్ సంప్రదాయం ప్రకారం అధికారం అనేది ఒక ప్రత్యేక హక్కు కాదు; అది ఒక బాధ్యత. ఆ విధంగా రాజులు ఈ ముఖ్యమైన తేడాను విస్మరించినప్పుడు ప్రవక్తలు ధైర్యంగా వారి అన్యాయాన్ని ప్రశ్నించారు. నిజమైన నాయకత్వానికి అసలైన కొలమానం ఎంతమంది మనకు సేవ చేస్తున్నారన్నది కాక; మనం చేస్తున్న సేవ ద్వారా ఎంతమంది ప్రజలు మానవ గౌరవాన్ని, న్యాయాన్ని, రక్షణను అనుభవిస్తున్నారన్నదే అని యెషయా ప్రతి నాయకుడికి సవాలు విసురుతున్నాడు!

ఈ రోజు మనం ధ్యానిస్తున్న రెండవ బైబిల్ పఠనంలో పౌలు ఇలా వ్రాస్తున్నాడు: “ప్రతివాడును పై అధికారులకు లోబడియుండవలెను...” (రోమా 13:1). ఈ వాక్యభాగాన్ని కొన్నిసార్లు తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటూ, రాజకీయ పాలకులు, ప్రభుత్వ అధికారులు ఏది చేసినా క్రైస్తవులు ఎలాంటి ప్రశ్నలు వేయకుండా వారికి విధేయులై ఉండాలని పౌలు బోధిస్తున్నట్లు భావిస్తారు. అయితే, పౌలు చెబుతున్న అసలు భావాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవాలంటే ఈ వాక్యభాగాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించాలి. ప్రభుత్వ అధికారులకు కొన్ని నిర్దిష్టమైన బాధ్యతలు ఉన్నాయని పౌలు వివరిస్తున్నాడు. ప్రజలు మంచి ప్రవర్తనను అలవరచుకునేలా ప్రోత్సహించడం, చెడు కార్యాలను అరికట్టడం, ప్రజా సంక్షేమం కోసం పనిచేయడం ప్రభుత్వ అధికారుల ప్రధాన కర్తవ్యాలు. క్రైస్తవులు చట్టబద్ధమైన అధికారాన్ని గౌరవించాలి, పౌరులుగా తమ బాధ్యతలను నెరవేర్చాలి, తగిన పన్నులు చెల్లించాలి, సమాజంలో శాంతియుతమైన ప్రజాజీవనానికి తమ వంతు సహకారం అందించాలి. అయితే, మానవ అధికారానికి విధేయత చూపడం అన్యాయంలో భాగస్వాములు కావడానికి ఒక సాకుగా మారకూడదు. మానవుల ఆలోచనలు, నిర్ణయాలు దేవుని చిత్తానికి విరుద్ధంగా ఉన్నప్పుడు, “మనుష్యులకు కాదు, దేవునికే మేము లోబడవలెను..” (అపొ. కార్య. 5:29) అనే అపొస్తలుల సాక్ష్యం మనకు ఒక ముఖ్యమైన సత్యాన్ని గుర్తుచేస్తుంది. క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ గురించి మార్టిన్ లూథర్ చేసిన బోధన ఈ బాధ్యతను మరింత స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి మనకు సహాయపడుతుంది.

మార్టిన్ లూథర్ తన ది ఫ్రీడమ్ అఫ్ ఎ క్రిస్టియన్ (క్రైస్తవుని స్వేచ్ఛ) అనే గ్రంథంలో (i)“క్రైస్తవుడు అందరికీ స్వతంత్రుడైన స్వేచ్ఛా ప్రభువు; ఎవరికీ లోబడి ఉండవలసిన అవసరం లేదు.” (ii).“క్రైస్తవుడు అందరికీ విధేయుడైన సేవకుడు; ప్రతి ఒక్కరికీ లోబడి ఉండేవాడు.” అని బర్హాటంగా పరస్పర విరుద్ధంగా కనిపించే రెండు వాక్యాలను ప్రతిపాదించాడు. ఈ రెండు వాక్యాలు ఒకే సమయంలో ఏ విధంగా ఆమోదయోగ్యమైనవి ? అని ఆలోచిస్తే, క్రైస్తవుని స్వేచ్ఛ అంటే, క్రీస్తునందు విశ్వాసం ద్వారా మనం రక్షణను సంపాదించుకోవాల్సిన అవసరం నుండి విముక్తులమవుతాం కాని, ఈ స్వేచ్ఛ మనలను స్వార్థపరులుగా మార్చకుండా ప్రేమతో ఇతరులకు సేవ చేయడానికి మనలను సిద్ధం చేసేదిగా ఉంటుంది. అయితే, మన రక్షణ మనం చేసే మంచి క్రియల ద్వారా కాదు కాని, దేవుని కృప ద్వారా మాత్రమేనని, మన విశ్వాసం ప్రేమతో కూడిన క్రియల ద్వారా మాత్రమే వ్యక్తమవుతుందని తెలియజేస్తుంది. మన విశ్వాసం మన సహోద్యోగులతో, మన దగ్గర పనిచేసే ఉద్యోగులతో, పొరుగువారితో, అపరిచితులతో, సామాజికంగా ఎలాంటి పలుకుబడి లేని వ్యక్తులతో మనం ఎలా ప్రవర్తిస్తున్నామో అనే దానిపై ప్రభావం చూపాలి. ప్రతి మనిషిని కేవలం ఒక పనివానిగా, ఓటరుగా లేదా వినియోగదారుడిగా మాత్రమే కాకుండా, మనలాగే భావాలు, ఆశలు, ఆకాంక్షలు కలిగిన మానవునిగా, దేవుని సృష్టిలో భాగంగా గుర్తించినప్పుడే నిజమైన మానవీకరణ ప్రారంభమవుతుంది. ముఖ్యంగా, మన నిర్ణయాల వల్ల ప్రభావితమయ్యే ప్రతి వ్యక్తిలోని మానవత్వాన్ని, గౌరవాన్ని గుర్తించాలి. అట్లాగే, క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ అంటే మన స్వప్రయోజనాల కోసం మాత్రమే జీవించడానికి లభించిన అనుమతి కాదు. ఇతరుల పట్ల మానవత్వంతో వ్యవహరించడానికి, వారి బాధల పట్ల సున్నితమైన హృదయాన్ని కలిగి ఉండటానికి, అవసరమైన సమయాల్లో మన పొరుగువారికి అందుబాటులో ఉంటూ ప్రేమతో సేవ చేయడానికి దేవుడు మనకు ఇచ్చిన స్వేచ్ఛని గుర్తించాలి.

మన సువార్త భాగం ఒక హృదయాన్ని కదిలించే సంఘటనను మన ముందుంచుతుంది. యేసు దేవాలయ కానుకల పెట్టెకు ఎదురుగా కూర్చొని, ప్రజలు అందులో కానుకలు వేయడాన్ని గమనిస్తున్నాడు. అనేకమంది ధనవంతులు పెద్ద మొత్తంలో కానుకలు వేస్తున్నారు. ఆ తరువాత ఒక పేద విధవరాలు అక్కడికి వచ్చి, రెండు చిన్న రాగి నాణేలను కానుకల పెట్టెలో వేస్తుంది. ధనవంతులు సమర్పించిన కానుకలతో పోల్చి చూస్తే, ఆమె వేసిన ఆ రెండు నాణేల విలువ దాదాపు ఏమీ లేనంత స్వల్పంగా కనిపిస్తుంది. అయితే, యేసు తన శిష్యులను దగ్గరకు పిలిచి, ఈ పేద విధవరాలు అందరికంటే ఎక్కువ కానుక సమర్పించిందని చెప్తాడు. ఎందుకు? ఎందుకంటే ధనవంతులు తమ సమృద్ధిలో నుండి కొంత భాగాన్ని కానుకగా సమర్పించారు. కానీ ఆ విధవరాలు తన పేదరికంలో నుండి, తాను జీవించడానికి ఆధారంగా ఉన్నంతటినీ దేవునికి సమర్పించింది. ఇతరులు గమనించలేని ఒక గొప్ప విషయాన్ని యేసు ఇక్కడ గుర్తించాడు. ఆయన ఆ విధవరాలిని చూశాడు. సమాజం సులభంగా నిర్లక్ష్యం చేయగలిగిన ఒక వ్యక్తిని ఆయన గుర్తించాడు. అయితే, ఈ సంఘటనను దాని సందర్భంతో సహా అర్థం చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యం. ఈ సంఘటనకు ముందు యేసు, “విధవరాండ్ర ఇండ్లను దిగమింగుచు..” (మార్కు 12:40) అని మతనాయకులను గురించి తీవ్రంగా మాట్లాడతాడు. కాబట్టి, ఈ కథనాన్ని పేద ప్రజలు తమ దగ్గర ఉన్నదంతా కానుకగా సమర్పించాలనే బోధనగా మాత్రమే అర్థం చేసుకోకూడదు. ఆ విధవరాలి అసాధారణమైన త్యాగాన్ని యేసిక్కడ గౌరవిస్తున్నాడు. అదే సమయంలో, సమాజంలోని బలహీనులు, నిస్సహాయులు దోపిడీకి గురయ్యేలా చేస్తున్న మతవ్యవస్థను కూడా ఈ సంఘటన ప్రశ్నిస్తోందని గమనించాలి. ఈ విధంగా, ఒక సంఘం ఒక పేద వ్యక్తి చేసిన త్యాగాన్ని గొప్పగా కొనియాడుతూ, అదే వ్యక్తి ఆకలిని మాత్రం నిర్లక్ష్యం చేస్తే, అది దేవుడు మేచ్చే సంఘం అవ్వదు.

ఈ సందర్భంలో, లూథర్ ప్రతిపాదించిన సిలువ వేదాంతం (Theologia Crucis) మనకు ఒక ముఖ్యమైన సత్యాన్ని బోధిస్తుంది. మానవుల అంచనాలు విఫలమయ్యే చోట కూడా దేవుడు తన కార్యాన్ని కొనసాగిస్తాడని గుర్తించడానికి ఇది మనకు సహాయపడుతుంది. బాహ్య వైభవం, సంపద, హోదా ఆధారంగా దేవుడు గొప్పతనాన్ని కొలవడు. సిలువపై యేసుక్రీస్తు అనుభవించిన శ్రమ, వేదన, తనను తాను అర్పించుకున్న ప్రేమ ద్వారా దేవుని రక్షణాత్మక ప్రేమ ప్రత్యక్షమైంది. అదేవిధంగా, లోకం నిర్లక్ష్యం చేసే వ్యక్తులను కూడా దేవుడు చూస్తాడని, లోకం గుర్తించని వారి త్యాగాన్ని, బాధను, విశ్వాసాన్ని దేవుడు గుర్తిస్తాడనే ఒక గొప్ప సత్యాన్ని ఆ పేద విధవరాలి కానుక మనకిక్కడ గుర్తుచేస్తుంది. సంఘం, కుటుంబాలు ఆర్థిక ఇబ్బందులతో సతమతమవుతున్నప్పుడు, కానుకలు సమర్పించాలనే ఆచారపరమైన ఒత్తిళ్లతో వారి భారాన్ని మరింత పెంచకూడదు. అలా చేస్తే సంఘం ఒక ఆధ్యాత్మిక సమాజంగా కాకుండా, లాభాపేక్షతో పనిచేసే వ్యాపార సంస్థగా మారిపోతుంది. మన కానుకలు సమాజాలను బలోపేతం చేయాలి, బలహీనులను ఆదుకోవాలి, దేవుడు మనకు అనుగ్రహించిన కృప పట్ల మన కృతజ్ఞతను వ్యక్తపరచాలి. నిజమైన ఉదార స్వభావం కలిగిన సంఘం అంటే ఎక్కువ మొత్తంలో డబ్బును స్వీకరించే సంఘం మాత్రమే కాదు; ఏ ఒక్క వ్యక్తి మానవ గౌరవం కూడా నిర్లక్ష్యానికి గురికాకుండా చూసుకునే సంఘమని గమనించాలి. ఈనాటి మూడు లేఖన భాగాల ద్వారా యెషయా, అధికారం ప్రజలను కాపాడటానికి ఉపయోగపడాలని; పౌలు, క్రైస్తవ స్వేచ్ఛ సమాజం పట్ల బాధ్యతను కలిగి ఉండాలని; యేసుక్రీస్తు, ఒక వ్యక్తి విలువను అతడు సమర్పించే ఆర్థిక కానుకలతో గానీ, అతని సామాజిక హోదాతో గానీ కొలవకూడదని ప్రభోదిస్తున్నారు. ఈ సత్యాలన్నీ యేసుక్రీస్తు జీవితంలోను, ఆయన పరిచర్యలోను నెరవేరాయని మనం గమనించొచ్చు. ఆయన అధికారాన్ని ఆధిపత్యం చెలాయించడం ద్వారా కాకుండా, సేవ చేయడం ద్వారా వ్యక్తపరిచాడు. తన స్వేచ్ఛను స్వార్థం కోసం కాకుండా, ఇతరులను ప్రేమించడం కోసం ఉపయోగించి లోక రక్షణ కోసం తన ప్రాణాన్నే అర్పించుకున్నాడు. మరి, లూథరన్ క్రైస్తవులమైన మనం దేవుని అనుగ్రహాన్ని సంపాదించుకోవడానికి ఇతరులకు సేవ చేయకుండా దేవుని కృపే అన్నింటికంటే ముందు వస్తుందని విశ్వసిస్తాం. అలాంటి మనలను క్రీస్తు ఇప్పటికే ప్రేమించి, తన రక్తం ద్వారా విమోచించాడు కాబట్టి, మన పొరుగువారిని ప్రేమించడానికి, వారికి సేవ చేయడానికి మనం స్వేచ్ఛ పొందాము. కాబట్టి, మన సంఘాలు కొన్ని విలువలకు నిలయాలుగా మారి నాయకులు ఆధిపత్యం చెలాయించకుండా, సేవ చేసే సమాజాలుగా ఉండాలని గుర్తిద్దాం.