ఇప్పుడు మనం సువార్త భాగానికి వస్తున్నాము. ఇక్కడ ఉపవాసం గురించిన ఒక ప్రశ్న ప్రత్యక్షంగా కనిపిస్తుంది. ఒకరు యేసును: "యోహాను శిష్యులును పరిసయ్యుల శిష్యులును ఉపవాసము చేయుచుండగా నీ శిష్యులు ఉపవాసము చేయరు; దానికి హేతువేమి?" అని అడుగుతారు. ఈ ప్రశ్న యొక్క స్వభావం "మేము ఉపవాసం ఉండాలా, లేదా?" అని కాదు కాని, "మా లాగా నీ శిష్యులు ఎందుకు ఉపవాసం ఉండటం లేదు?" మేము ఉపవాసం ఉంటాము, వారు ఉండరు. ఎందుకు? అని ప్రశ్నిస్తున్నారు. దానికి యేసు పెండ్లి విందు ఉపమానంతో సమాధానమిస్తున్నాడు. "పెండ్లికుమారుడు తమతో ఉన్నంతకాలము పెండ్లికుమారుని ఇంటివారు ఉపవాసము చేయగలరా?" సాధారణంగా పెండ్లి అనేది ఒక ఉత్సవ సమయం. కాబట్టి, ఉపవాసం అనేది ఆ సందర్భానికి తగినది కాదు. ఆయన కొనసాగిస్తూ: "పెండ్లికుమారుడు వారియొద్ద నుండి వేరుచేయబడు దినములు వచ్చును; ఆ దినమున వారు ఉపవాసము చేయుదురు" అని చెబుతున్నాడు. యేసు 'ఉపవాసం అనవసరం' అని చెప్పడం లేదు కాని, ఆయన ఉపవాసానికి ఒక నూతన కోణాన్ని ఇస్తున్నారు. సంతోషించడానికి ఒక సమయం ఉంది, అలాగే ఉపవాసం ఉండటానికి కూడా ఒక సమయం ఉందనంటున్నాడు. అంతేకాక, 'వేరుచేయబడటం' మరియు ఉపవాసం మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని గమనించండి. విలువైనది ఏదైనా దూరమైనప్పుడు, ప్రజలు దుఃఖిస్తారు (విలపిస్తారు). కాబట్టి, యేసు ఉపవాసాన్ని కేవలం ఒక మతపరమైన ఆచారంగా కాకుండా, ఆరాటం మరియు దూరమవటానికి సంకేతంగా వ్యక్తపరుస్తున్నారు. ఇది, మనం ఉపవాసం ఉండటానికి గల కారణం ఏమిటి? అని మనల్ని ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్న వైపు నడిపిస్తుంది. 21-22 వచనాలలో యేసు, పాత వస్త్రానికి కొత్త గుడ్డ పీలికను కుట్టడం మరియు పాత తిత్తులలో క్రొత్త ద్రాక్షారసమును పోయడం అనే రెండు ఉపమానాలను చెప్తున్నాడు. ఈ మాటలను తరచుగా కేవలం పాత మతానికి మరియు క్రొత్త మతానికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసంగా అర్థం చేసుకుంటారు. కానీ యేసు పాతదంతా నిరుపయోగమైనదని అనడం లేదని గమనించాలి. నిజానికి, తన శిష్యులు కూడా ఉపవాసముంటారని ఆయన ఇప్పటికే చెప్పారు. దేవుని రాజ్య రాకడ అనేది మతపరమైన ఆచారాలను ప్రజలు అర్థం చేసుకునే విధానాన్ని మారుస్తుంది. ఆ తర్వాత మార్కు వెంటనే మరొక వివాదాస్పద అంశానికి మళ్లుతాడు, అది విశ్రాంతిదినం (సబ్బాతు) గురించినది. యేసు, "విశ్రాంతిదినము మనుష్యులకొరకే నియమింపబడెను గాని మనుష్యుడు విశ్రాంతిదినము కొరకు నియమింపబడలేదు" అని అంటున్నాడు.
ఈ వాక్యాభాగానంతటిని అర్థం చేసుకోవడానికి ఈ ప్రకటన చాలా కీలకమైనది. యేసు విశ్రాంతిదినాన్ని కొట్టివేయుట లేదు కాని ఆయన తన శ్రోతలకు దాని ఉద్దేశ్యాన్ని గుర్తుచేస్తున్నారు. మతపరమైన ఆచారాలు మనుష్యుల కొరకే ఉన్నాయి. కేవలం ఒక మతపరమైన వ్యవస్థకు సేవ చేయడానికి మనుష్యులు ఉనికిలోకి రాలేదు. మతపరమైన ఆచారాలు దేవుడు నిర్దేశించిన ఉద్దేశ్యాన్ని నెరవేరుస్తున్నాయా లేదా అని యేసు ప్రశ్నిస్తున్నారు. ఈ మూడు లేఖన భాగాలను కలిపి చూసినప్పుడు, ఒకే సత్యం మనకు గోచరమౌతుంది. హన్నా ఆకలిగొన్నవారు మరియు దరిద్రుల గురించి మాట్లాడుతుంది; యూదా సందేహపడుతున్నవారు మరియు ప్రమాదంలో ఉన్నవారి గురించి మాట్లాడుతున్నాడు; యేసు ఉపవాసము మరియు మతపరమైన ఆచారాల ఉద్దేశ్యం గురించి మాట్లాడుతున్నారు. ఈ లేఖనాలు మనల్ని, మన ఉపవాసానికి ఉన్న అర్థం ఏమిటి? అని ప్రశ్నిస్తున్నాయి. నా చుట్టూ ఉన్నవారి బాధల పట్ల నిర్లక్ష్యంగా ఉంటూ, కేవలం ఒక బాహ్య మత ఆచారంగా మాత్రమే నేను ఉపవాసం ఉంటే, ఆ ఉపవాసం సాధించినది ఏమిటి? అని అడుగుతున్నాయి. యేసు ఉపవాసానికి ఒక సరియైన దిశానిర్దేశాన్ని అందిస్తూ, అది మన చుట్టూ ఉన్న లోకాన్ని చూసినప్పుడు మరింత సందర్భోచితంగా మారుతుందని తెలియజేస్తున్నారు. మనం కోట్లాది మంది ప్రజలు ఇప్పటికీ ఆకలిని, ఆహార భద్రత లేమిని అనుభవిస్తున్న లోకంలో జీవిస్తున్నాము. అదే సమయంలో, మనలో చాలామందికి ఎటువంటి ఆటంకం లేకుండా ఆహారం లభిస్తోంది. అంతేకాకుండా, మనం ఉపవాసం అనే దాన్ని ఒక స్వచ్ఛంద మతపరమైన నియమంగా పాటించగలుగుతున్నాము. ఆహారం కలిగి ఉండటం తప్పని కాదు; కానీ మన సమృద్ధి, ఆహారం లేని వారిని మనం మరచిపోయేలా చేస్తోందా అనేదే ఇక్కడ అసలు సవాలని గమనించాలి. బహుశా, ఉపవాసం అనేది స్వచ్ఛందంగా కాకుండా అనివార్యంగా ఆకలితో అలమటించే వారి పట్ల మనకు మరింత స్పందన కలిగేలా చేయాలేమో. యూదుడైన ఒక రబ్బీ ఒకానొక సందర్భంలో : "మన కడుపులు ఖాళీగా ఉండాలి, మన హృదయాలు బరువుగా (కనికరం నిండినవిగా) ఉండాలి" అనన్నాడు. ఇక్కడే మళ్ళీ మన శీర్షికను గుర్తుచేసుకుందాం: "ఉపవాసమా లేక శోకమా?" పెండ్లికుమారుడు తమ వద్ద నుండి వేరుచేయబడినప్పుడు వారు ఉపవాసముందురని యేసు చెబుతున్నారు. మార్కు స్పష్టంగా ఉపవాసం గురించి మాట్లాడగా, మత్తయి సువార్తలోని సమాంతర భాగం విలాపము లేదా శోకము (దుఃఖము) అనే పదజాలాన్ని ఉపయోగిస్తుంది. కాబట్టి, యేసు మాట్లాడే ఉపవాసం వెనుక ఉన్న భావోద్వేగ మరియు సంబంధ బాంధవ్యాల కోణాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి మత్తయి సువార్త మనకు సహాయపడుతుంది. అందువల్ల, ఉపవాసం అనేది ఏదో లోపించింది; ఏదో దూరమైంది అనే ఒక లోటుతో (లేమితో) ముడిపడి ఉందని గమనించాలి. మనకి మన చుట్టూ కనిపిస్తున్న తుపాకీ మోతలు, రక్తపాతం, యుద్ధం వలన చేసే అర్థనాదాలు, ఆకలి కేకలు ప్రతి క్షణం మనకు దుఃఖించి శోకించడానికి ఒక కారణాన్ని ఇస్తున్నాయి. ప్రతిరోజూ వార్తలు, మన సహోదర సహోదరీలు తీవ్రంగా వేదనపడుతూ, పెద్ద సంఖ్యలో ప్రాణాలు కోల్పోతున్నారని మనకు గుర్తుచేస్తూనే ఉన్నాయి. నేటి లేఖనభాగాలు మన మతపరమైన ఆచారాలు మనల్ని దేవుని ఉద్దేశ్యాల పట్ల మరింత అవగాహన కలిగినవారిగా, మరియు మానవ వేదనల పట్ల మరింతగా స్పందించేవారిగా మారుస్తున్నాయా లేదా అని ప్రశ్నించుకోటానికి సవాలు చేస్తున్నాయి. ఇక్కడ శోకించడం అంటే కేవలం విచారంలో మునిగిపోవడం కాదు; ఇతరుల బాధను చూసి ఏమీ తెలియనట్లు సర్దుకుపోటానికి నిరాకరించి స్పందించే శోకము అది. కేవలం శ్రమల దినాలు (లెంట్ కాలం) వచ్చాయని ఉపవాసం చేయడం కాదు కాని; న్యాయం, కనికరం మరియు జీవం కొరవడినప్పుడు మన హృదయాలు ఆ లోటును స్పష్టంగా అనుభవించడం ద్వారా చేసే ఉపవాసమది. ఉపవాసమా లేక శోకమా? ప్రస్తుత తరుణంలో ప్రార్ధించే ప్రతొక్కరూ 'ఉపవాసంలో శోకించడం' అనేది తమ స్పందనగా మార్చుకోవాలి
